نيايشي دوباره

خزان از راه رسيده .

روي برگها قدم ميزنم ؛ صداي خش خش برگهاي خشك و زرد رنگ گويي به من آرامش ميدهد ؛ آرامشي مضاعف .

قدمهايم را آهسته‌تر ميكنم . سكوت تمام وجودم را در بر گرفته است .

سعي ميكنم به حرفهايش گوش بسپارم.

ناله ميكند و شكوه‌هاي بسيار از روزگار دارد ؛ دلش براي درخت تنگ شده است ، دلتنگي سخت مي‌آزاردش.

گويي دوست ندارد سفره ‌ي دلش را برايم باز كند.

آرام ميشود ، ميشود فهميد كه به درخت فكر ميكند.

نگاهي به درخت مي‌اندازم ، متوجه من نيست . شاخه هايش را رو به خدا گرفته است و ملتمسانه دعا ميكند..........دعا ميكند.........  نيايشي دوباره.

فصل برگريزان به سرعت برق و باد گذشت زمستان نيز رفت .

درخت شاد است ، شادتر از هميشه .

هنوز دست دعا را رو به خدا بلند كرده است ؛ ولي اينبار دستي كه پر بار است . دستي پر از برگ و شكوفه.

تابستان از راه ميرسد ،خداوند با ميوه پاداشش داده است.

پاداشي دوباره ، پس از نيايشي دوباره.........

                                                                 الهه.ص

نيايش

نوایی می آید.

              صدایی به گوش میرسد .

                               صدایی گرچه از دل سنگ .

                                                 صدای نیایش است.